Autor rekonstrukcji : Thyrvald

Jest to rekonstrukcja skórzanych rękawic jednopalczastych. Oryginał znajduje się w Muzeum Narodowym w Oslo i datowany jest na przełom XI i XII wieku. Lokalizacja znaleziska jest nieznana.
Rękawiczki jednopalczaste wykonane ze skóry lub ściegiem igielnym (naalbinding) znane są już od czasów rzymskich i występowały aż do pełnego średniowiecza. Rozpowszechnione były w całej Europie co poświadczają liczne znaleziska archeologiczne. Przykładem rękawiczek skórzanych tego samego typu są znaleziska z Wrocławia oraz Nowogrodu datowane odpowiednio na X i XI wiek.
Rekonstrukcja została wykonana z 2mm skóry foczej szytej lnianą nicią. rękawiczki szyte są na mokro na wywrotkę. Co ciekawe całe rękawiczka wykonana jest z jednego kawałka skóry. Zarówno skóra jak i szwy zostały zaimpregnowane łojem aby nie wchłaniały wilgoci.

Źrodła rekonstrukcji:
- Muzeum w Oslo
- Analogie
- A. Samsonowicz, Wytwórczość skórzana w Polsce wczesnofeudalnej

Autor rekonstrukcji : Thyrvald

Jest to rekonstrukcja jednej z kilku desek do krojenia znalezionych w pochówku łodziowym w Gokstad.
Deski te wykonane z kiepskiej jakości drewna służyły do krojenia (na co wykazują liczne nacięcia) pokarmów i być może do podawania na nich posiłków, jak na tacach. Ich długości wahają się od 44 do 67 cm.
Dwie z desek można zobaczyć w Muzeum Historycznym w Oslo. W tej rekonstrukcji posłużyłem się ryciną największej z desek zamieszczoną w książce Nicolaysena. Deska tak jak pozostałe posiada otwór w górnej części, przeznaczony najprawdopodobniej do zawieszenia jej np. na haku. Deska ta posiada dwa poprzeczne nacięcia za którymi zaczyna się zwężenie, służące prawdopodobnie jako uchwyt.

Źrodła rekonstrukcji:
- Muzeum w Oslo
- N. Nicolaysen, The Longship Discovered at Gokstad in Norway

Autor rekonstrukcji : Thyrvald

Jest to rekonstrukcja prostej szpili pierścieniowej z norweskiej miejscowości Beinnes w regionie Sogn og Fjordane.
Szpile pierścieniowe przez Skandynawów zostały przejęte od ludności Wysp Brytyjskich, gdzie były najpopularniejsze. Służyły one do spinania płaszcza na ramieniu i przyjmowały różnorodne formy, kształty oraz wymiary (od kilku do ponad 20 cm), nierzadko były misternie zdobione. Wykonywano je ze stali i brązu jako odlewy bądź kute. Sznurek wełniany lub lniany, przywiązywany do pierścienia służył do zabezpieczenia szpili przed wysuwaniem się z materiału, który był nią upięty. W Skandynawii występują od X wieku i spotyka się najczęściej 2 najprostsze typy tych szpil: o pierścieniu z prostym środkiem i szpili zakończonej "pętlą" (plain ringed, loop headed) oraz o pierścieniu w formie ogniwa i szpili zakończonej "pętlą" (link ringed, loop headed), do którego należy szpila z Beinnes.
Rekonstrukcja została wykonana z mosiądzu kutego na gorąco. Pierścień został wygięty w formę owalu, spłaszczonego w pionie. Główka szpili została spłaszczona a następnie zawinięta w pętlę na pierścieniu. Końcówka szpili została wyciągnięta i zaostrzona.

Źrodła rekonstrukcji:
- Thomas Fanning,Viking age ringed pins from Dublin.
- Thomas Fanning,Viking age ringed pins from Denmark.
- Muzeum w Bergen

Autor rekonstrukcji : Thyrvald

Jest to rekonstrukcja dobrze zachowanego portfela z epoki wikińskiej znalezionego w norweskiej miejscowości Eide, gmina Gloppen w regionie Sogn og Fjordane. Portfel ten obecnie zajduje sie w muzeum w Bergen. W portfelu znajdowały się dwa duże i jeden mały odważnik do wagi szalkowej. Portfele tego typu używane były powszechnie we wczesnośredniowiecznej Europie (Birka w Szwecji, Roeswinkel w Holandii, Nowogród w Rosji)
Replika wykonana jest z licowanej skóry wieprzowej (tak jak oryginał), szytej ręcznie lnianą nicią. Portfel składa się z 2 płatów skory - przedniego w kształcie trapezu którego boki zawinięte są do tyłu oraz tylnego który tworzy jednocześnie klapkę portfela. Do klapki przymocowany jest rzemien służący do związania, zwiniętego juz portfela wraz z zawartością.
Oba płaty skory zostały zszyte od środką a następnie wywrócone na zwenątrz (tzw. wywrotka).

Źrodła rekonstrukcji:
- Muzeum w Bergen

Autor rekonstrukcji : Thyrvald

Poniższa tunika jest próbą rekonstrukcji, długiej tuniki wierzchniej z rozcięciem (na Islandii znane jako Bladkjortel) stosowanej do jazdy konnej. Tuniki tego typu pojawiają się w ikonografii wczesnośredniowiecznej Europy w okolicach XI wieku a ich wejście do użycia łączy się z rosnącą rolą konnicy w bitwach (np. Bitwa pod Hastings przedstawiona na tkaninie z Bayeux). Jednakże wcześniejsze przedstawienia na kamieniach runicznych w Szwecji (Norum oraz Hunnestad) pokazują, iż tego typu ubrania były stosowane już wcześniej i nie tylko przez jeźdźców, co można tłumaczyć ich ogólna wygodą w noszeniu. Najwięcej wczesnych, skandynawskich przedstawień tego typu tunik można znaleźć w płaskorzeźbach z Norweskich kościołów słupowych a także znajdujących się w kościołach tkaninach (Hoyland, Baldishol). Po połowie XII wieku tuniki te stają się coraz dłuższe (sięgają kostek) i ewoluują do formy znanej w średniowieczu jako Cotte.
Tunika ta została uszyta z grubej wełny o splocie jodełkowym, ręcznie przy pomocy lnianych nici oraz ręcznie, naturalnie farbowanej wełny owczej. Tunika posiada rękawy w kształcie trapezów a w dolnej części, po bokach spore kliny. Z przodu i tyłu tunika jest rozcięta niemal do pasa. Jej długość to 110 cm, dzięki czemu sięga za kolana.

Źrodła rekonstrukcji:
- Przedstawienia
- Margrethe Hald,Olddanske tekstiler.
- Thor Ewing,The Viking Clothing.

Autor rekonstrukcji : Dobrogniewa

Jest to rekonstrukcja kaptura znalezionego w bagnie w miejscowości Skjoldehamn na norweskiej wyspie Angoya.
Na wykrój kaptura składają się 2 prostokąty zszyte ze sobą na czubku kaptura oraz dwa kwadratowe kliny wszyte w części przedniej i tylnej, przy czym klin tylni jest nieznacznie większy od przedniego. Zmianą w stosunku do oryginału była wielkość kaptura. Jest obszerniejszy niż oryginał co w połączeniu ze specyficznym krojem pozwala na lepisze przykrcie ramion, klatki piersiowej i pleców oraz pozwala dodatkowo założyć pod niego czapkę. Rekonstrukcja została wykonana z wełny i szyta była ręcznie wełnianymi nićmi.

Źrodła rekonstrukcji:
G. Gjessing, Skjoldehamndrakten
H. Gjaerum, Vikingatida Skjökläder
M. Hasteus, Vikingatida Regnkläder

Autor rekonstrukcji : Thyrvald

Jest to rekonstrukcja sprzączki do pasa pochodzącej z datowanego na drugą połowę X wieku pochówku wojownika z Norweskiej miejscowości Giermundbu w regionie Ringerike.
Jest to prosta D-kształtna sprzączka jakich wiele znaleziono na terenie całej Europy. Klamra wykonana jest z kawałka pręta zagiętego w odpowiedni kształt a następnie spłaszczonego poprzez rozkucie na całej długości części kabłąkowej. Po szerokości klamry można sądzić że pas miał szerokośc około 3.5-4 cm
Sprzączka została wykuta z żelaza na węglu drzewnym a następnie zahartowana. Ze względu na brak dokładnych informacji co do wymiarów, jako odniesienia użyłem trzewika pochwy miecza z tego samego pochówku, którego wymiary sa mi znane.

Źrodła rekonstrukcji:
bb

Autor rekonstrukcji : Thyrvald

Jest to rekonstrukcja małej sakewki znalezionej w łodziowym pochówku wielmoży (być może legendarnego władcy Olafa Geirstada-Alfa), z norweskiej miejscowości Gokstad w Sandefjordzie. Pochówek datowany jest na późny wiek IX.
Przeznaczenie sakiewki nie jest do końca jasne ale podejrzewa się iż służyłą ona do przechowywania monet, odważników, kawałków srebra lub złota (używanych jako środka płatniczego) czy też innych niezbędnych drobiazgów jak np. krzesiwo.
Wnętrze sakwy wyścielone jest wełninaną tkaniną (widoczną przez ażurowe wycięcia w ściankach) i posiada wewnętrzą przegrode dzielącą sakiewkę na 2 częsci.
Jako że brak jest danych co do rodzaju skóry z jakiej sakiweka była uszyta (Oryginał uległ zniszczeniu) rekonstrukcja została wykonana z skóry foczej jako że był to materiał dość popularny w Norwegii. Skóra podszyta została granatową, 100% wełną. Wykonczenie otworu wykonane jest z grubszej skóry wieprzowej. Całość szyta ręcznie za pomocą nici lnianych i wełnianych.
Wymiary, kształt oraz sposób i techniki wykonania zgodne z oryginałem.

Źrodła rekonstrukcji:
B. Heyerdahl-Larsen, The Gokstad chieftain's pouch
N. Nicolaysen, The Longship Discovered at Gokstad in Norway

Autor rekonstrukcji : Thyrvald

Jest to rekonstrukcja tuniki znalezionej w bagnie w miejscowości Skjoldehamn na norweskiej wyspie Angoya. Początkowo oceniono , że pochodzi ona z XIII lub nawet XIV wieku, jednakże późniejsze datowanie węglem pozwoliło z dużą dokładnością wydatować ją na epokę wikingów (najprawdopodobniej 970-1050). Rekonstrukcja tuniki została wykonana z wełny szytej ręcznie lnianymi nićmi. Dodatkowo mankiety, spod tuniki i wykończenie przy karku zostało obszyte wełnianymi lamówkami. Tunika posiada 4 kliny wszyte w spodniej części aby nie krępować ruchów, oraz trapezowate rękawy.